Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

TDI Tipt Motel Mozaique 2019

Logo https://thedailyindie.pageflow.io/tdi-tipt-motel-mozaique-2019

Tijdens het paasweekend wordt Rotterdam overspoeld met muzikanten uit de hele wereld. Of het nu flitsende jazz uit Londen is, snoeiharde beats uit Roffa of de nieuwste gitaarsensaties uit de UK: alles staat er. En dan hebben we het alleen nog over muziek gehad...! Waar je echt naartoe moet gaan in het paasweekend van 18 tot en met 20 april? Dat laten we je zien in deze Pageflow.

Gemaakt door Mick Arnoldus, Arlette Hovinga, Meike Jentjens, Ricardo Jupijn & Leni Sonck

Foto: Sam Eye Am
Naar boven
Tijdens het luisteren alle acts ontdekken die in april in Rotterdam spelen? Check hier de playlist van het festival zodat je niets hoeft te missen! 

Foto: Charlotte van den Arend
Naar boven
Scroll up
Scroll left
Scroll right
Scroll down
Naar boven

Het openingsfeest

Een spektakel op zich, dat is De Likt. Er is weinig harder dan een show van dit Rotterdamse sloopbedrijf. Frontman Jordy Dijkshoorn is het epitoom van energie: een echte, ouderwetse rockster van Nederlandse bodem. Denk hierbij aan crowdsurfen of van balkons af het publiek in springen. Dijkshoorn is niet bang. Dat merk je ook aan zijn raps, die soms bijna schreeuwend urgent overkomen. Muzikanten Giorgi Kuiper en John van Beek brengen met hun elektronische funk iedereen in de zaal aan het bewegen met enorme moshpit als gevolg. Voeg hier de poëzie en scherpe teksten van de frontman aan toe en je staat binnen no-time met hem mee te springen. Al jarenlang verkoopt het drietal zaal na zaal uit en gingen festivals als Pinkpop en Lowlands stuk voor stuk voor de bijl. Dat zal dit MOMO-openingsweekend niet anders worden. (MJ)

Dezelfde avond treedt in de Schouwburg nog een andere Rotterdamse rapper op: Winne. Van een heel ander kaliber, maar eentje die ook wel weet waar de mosterd vandaan wordt gehaald. Twee weken daarvoor speelt hij in een dik uitverkocht Annabel, dus hij is goed warmgedraaid voor het openingsbal van MOMO op donderdag 18 april. (RJ)

Foto: Niek Hage
Naar boven

Er spelen zoals altijd veel 'jonge honden' tijdens Motel Mozaique: opkomende acts waar je de komende jaren absoluut nog veel van gaat horen. Wij zetten deze even voor je op een rijtje! Beginnend bij het begin: de twee jonge gitaarsensaties van dit jaar zijn beide geboekt voor MOMO. In de vorm van Black Midi en Fontaines D.C. krijgt Rotterdam twee bands voor de kiezen die geen gijzelaars achter zullen laten. Je kunt geen muzieksite openklikken of de bands worden onthaald als de redding van de rock-‘n-roll. De Engelse postpunkers van Shame noemen Black Midi zelfs ‘de beste band in Londen’ en hadden de act als een van de eerste in de gaten. Scroll een slide verder en we vertellen je meer over de bands.

Foto: Tess Janssen
Naar boven
Het is zo’n act waar iedereen opduikt terwijl er nog vrijwel niets te melden is. Behalve wat livemateriaal en een kerstsingle is er pas deze week een single verschenen van Black Midi. Over de band is verder weinig bekend: de social media-kanalen vermelden weinig behalve de vele shows die de band in binnen- en buitenland speelt en met interviews zijn de bandleden terughoudend. Wat we wel weten, is dat de band zijn muziek in hypnotische hoekjes en gaatjes duwt waar het eigenlijk allemaal net niet past. De band mailde zich suf om optredens te regelen, wat pas echt op gang kwam nadat er een NTS-sessie online ging van de band. Als een vuurtje ging het van muziekliefhebber naar muziekliefhebber en stond de band op de radar van programmeurs. Het is spannend om te zien waar het heengaat, zo liet de band bij CRACK onlangs neerpennen: “We don’t want to be the same in two months, or four months or six months.”

Foto: Tess Janssen




Naar boven
Dat het allemaal geen loze hype blijkt te zijn, zagen we afgelopen januari tijdens Eurosonic nog: ‘De grootste rij vind je – zoals gebruikelijk – bij poptempel Vera. Het Engelse Black Midi is de band waar het vanavond om draait. Eigenlijk is dat best bijzonder: de band heeft welgeteld één liedje uitgebracht, maar wordt wel meteen onthaald als een van de beste bands van het moment. Die hype maakt de band dan weer wel behoorlijk waar. Met veel genoegen benen de Londenaren hun postpunk uit. Met een geluid dat ergens tussen Talking Heads en fIREHOSE in zit, doen ze er alles aan om het publiek op de kast te jagen: gekke stemmetjes, plotselinge gitaaruitbarstingen en half afgemaakte nummers zijn de norm. De jonge Britten zijn dwars, vervreemdend en onvoorspelbaar, maar het is niet alleen gekdoenerij: het is bijzonder strak en inventief. Black Midi is spek voor de bek van beroepsneuroten.’ (RJ)

Foto: Tess Janssen
Naar boven
Sluiten
Voor/na weergave

Start de voor/na weergave
Die andere sensatie waar niemand (terecht) over op kan houden, is Fontaines D.C. uit Dublin. Afgelopen najaar zagen wij de bandnaam zo links en rechts opduiken en besloten we in oktober een feature over de Ieren te maken. Daarin schreven we onder meer: ’Dankzij een gezamenlijke liefde voor de stad en interesses in dezelfde schrijvers en kunstenaars zoals W.B. Yeats en James Joyce, hebben ze gelijk een klik. Enthousiast delen ze hun werk en de literatuur die ze ontdekken. Tel daar een gelijkluidende muzieksmaak bij op en de uitkomst is in dit geval een nieuwe indiepunkband die al gauw lovende kritieken krijgt vanwege de aanstekelijke liveoptredens.’

De intellectuele indiepunkers vuren vanaf 2018 de een na de andere single de wereld in en alles raakt precies de juiste snaar. Debuutalbum Dogrel verschijnt 12 april, precies een week voordat de rauwe band naar Rotterdam komt. Luister hier alvast een van onze favoriete tracks van de band en zet je schrap! (RJ)

Livefoto: Sabrine Baakman
Naar boven
November 2017 alweer, toen klikten we zomaar langs een bandje dat Drahla heette en was geproduceerd door MJ van Hookworms. Met een energie en een attitude die doet denken aan Sonic Youth gingen wij al snel voor de bijl. Duistere postpunk die samenkwam in losse singles en EP’s waarmee de band al op Best Kept Secret stond en in april in Rotterdam is uitgenodigd. De band uit Leeds bracht onlangs de nieuwe single Stimulus For Living naar buiten, dat 3 mei verschijnt op debuutalbum Useless Coordinates. Onder meer de grote indielabels Wichita en Captured Tracks hebben de bandleden hun handtekeningen laten zetten onder een vers contract, dus ga er maar vanuit dat die plaat niet alleen knetterheet wordt, maar dat je Drahla ook niet meer zo snel in kleinere settings gaat zien. (RJ)

Foto: Tess Janssen
Naar boven
Als je een beetje van shows met pit en furie houdt, dan heb je Amyl And The Sniffers waarschijnlijk wel een keertje voorbij zien scheuren tijdens een festival als Lowlands of Indiestadt. Het kwartet uit Australië belandde vorig jaar al piepend op onze radar toen we de band als support bij King Gizzard op zagen duiken. En nog voordat we het wisten, rolde dit stelletje boeven al uit het vliegtuig om Europa eigenhandig te komen slopen met hun verwoestende punk en dito matjes. Afgelopen zomer dook een van onze redacteurs al in de ontstaansgeschiedenis van de band, die op een onverwachte manier bij elkaar kwamen. 

Het gaat een lekker zooitje worden met deze relschoppers, want deze band klinkt niet alleen old skool, de vier gaan ook old skool hard. Als je Amyl en haar bandgenoten volgt op Instagram krijg je al gierende hartkleppen als je onverhoeds in hun Instagram-stories terechtkomt. Een orgie van drank, seks, drugs en rock-‘n-roll. En ja, dat is uiteindelijk misschien toch wel het lekkerste wat er is, soms vraag je je dan ook weleens af waar dat toch is gebleven in deze brave tijden...! Gelukkig hebben we Amyl en haar snuivers nog!  (RJ)
Naar boven
Een bandje dat als geen ander ertussenuit springt in elke playlist, is zonder twijfel Pom Poko. Het zit ‘m bij deze Noorse band in de sound, de structuren, de onverwachte wendingen, het samenspel en de energie. Je weet nooit waar je aan toe bent bij nieuw materiaal van de band of bij het inzetten van een nieuw nummer. Of misschien is het wel iets anders waardoor Pom Poko opvalt tussen andere bandjes, want zelf geven de bandleden aan in een eerder interview: “Our think the key word for us is ‘fun’.” Dat kan de band zeker niet ontzegd worden, met hoorbaar plezier heeft de band ongeveer twintig platen in één proberen te vouwen op debuutalbum Birthday dat in februari verscheen.

Inmiddels zijn ze van NME, Beat Magazine tot en met BBC Radio 1, Interview Magazine en The Line Of Best Fit helemaal fan van de band en de hoge rapportcijfers vliegen je om de oren. Je zou het haast niet geloven dat zo’n ingewikkelde muziekformule zou werken, maar op een of andere manier valt het allemaal precies op zijn plek. Het beste wat je kunt doen is het luisteren, een goed voorbeeld vind je hier met Crazy Energy Night. Een toepasselijkere titel had de band niet kunnen verzinnen! (RJ)
Naar boven
Links en rechts zagen we Swine Tax weleens voorbij komen, maar pas voor MOMO zijn we er eens lekker ingedoken. En wat blijkt: het is direct een van onze redactietips! Dit drietal uit Newcastle is dan ook wel spiksplinternieuw en dit is zelfs de allereerste trip naar het vasteland voor de band. Pavement en andersoortige jaren negentig-liefhebbers zitten geramd met Swine Tax, waarbij dat collegrock-randje het allemaal af maakt.

Een band met bombastische liedjes die ontzettend dun en droog klinken, het is een gekke combinatie die op een of andere manier toch op zijn plek valt. Bovendien heeft de band – hoe kan het bijna anders in deze roerige tijden – ook maatschappelijk nog iets zinnigs in te brengen met zijn muziek: "The nation is in desperate need of some politically and socially aware, guitar-driven music right now and Swine Tax are leading the way", aldus de band tegenover The Line Of Best Fit. (RJ)

Foto: Chris Crowder
Naar boven
Oké oké, misschien niet écht jonge honden, maar we hebben ook zeker niet het idee dat de heren al totaal geland zijn in Nederland. Yak is ondertussen wel al een tijdje lieveling van The Daily Indie. In 2015 spraken we de heren en noemden we de muziek overdonderend, een term die vaker wordt gebruikt als het over dit drietal gaat. Luisteren naar Yak is als een muzikale trip. De fuzzy punk komt op veel nummers behoorlijk psychedelisch uit de hoek. Het is in ieder geval een hoek waarin je goede klappen krijgt als luisteraar.

Het nieuwe album Pursuit of Momentary Happiness was een zware bevalling voor frontman Oli Burslem. Hij investeerde al zijn tijd en geld in het album, wat hem zelfs een tijdje dakloos maakte. Inmiddels zijn de haren weer netjes en de gitaren weer vies, net op tijd voor de grote hoeveelheid shows die de band gaat spelen. (MJ)
Naar boven
Nooit van Outlet Drift gehoord? Kan best, want het trio bracht pas in 2015 zijn eerste EP uit en krap anderhalf jaar geleden, in 2017 zag de eerste langspeler Drowning het levenslicht. De band, bestaande uit broers Wusang en Putad Pihay op gitaar, bas en zang en Kurt Ken op drums, komt uit Taiwan en tourde vorig jaar voor het eerst door Europa. Artistiek leider van Motel Mozaique Harry Hamelink bracht het Taiwanese trio toen al naar Roodkapje. Dat beviel uitstekend, dus nu komen ze terug naar de havenstad om de boel weer goed op z'n kop te zetten. En terecht: op Spotify heeft de band maandelijks namelijk meer luisteraars in Rotterdam (bijna 25% van het totaal) dan in Taipei.

Opmerkelijk, omdat hun thuisland als een belangrijke bron van inspiratie wordt genoemd. De teksten van Outlet Drift zijn geïnspireerd op de Amis-cultuur, de grootste inheemse bevolkingsgroep van Taiwan. Ze zijn ook in die taal geschreven, dus meebrullen wordt daardoor waarschijnlijk lastig, maar dat maakt hun optredens niet minder aanstekelijk. De band smijt punk, grunge en noise de kamer rond in een ronkende, bij vlagen duistere, show waarbij invloeden van zowel Westerse als Oosterse genres de kop op steken. Kortom: een MoMo must see. (AH)
Naar boven

Exotica

De band komt uit Taiwan en maakt muziek die niet binnen een genre te vatten is en vooral tijd en ruimte nodig heeft om tot zijn recht te komen: Prairie WWWW. De W’s moet je blijkbaar niet uitspreken, weet je dat ook weer. We hadden niet meteen een idee wat we ons bij een band uit Taiwan – off all places – moesten voorstellen en het feit dat ze golven of grassprieten in de wind vertalen naar muziek, maakt ons ook niet meteen wijzer.

Waar het debuutalbum Soil nog ontzettend zweverig was, lijkt de band met Pán stilaan een beetje af te dalen richting onze aarde. De psychfolk-formatie ziet de natuur nog steeds als grootste inspiratiebron en verenigt experimentele zang en reverb met tribalinvloeden. Wat de band live gaat doen, is voor ons eveneens een raadsel, maar dat het interessant belooft te worden, dat is zeker. (LS)

Foto: Yo Yang
Naar boven
Wie probeert ‘festivalmuziek’ te omschrijven, komt al snel uit bij Jungle By Night. Negen man sterk aan instrumentaal geweld, die hun naam alle eer aan doen. Er zijn veel genres toepasselijk op de muziek van Jungle By Night. Alles van dance, disco en afrobeat tot aan krautrock, jazz en funk is toepasselijk voor de muziek van de band. Op het nieuwe album Livingstone laat het collectief ons al deze stijlen horen. De tropische vreugde spat er vanaf, vooral live. Dat ze dit al tien jaar lang heel goed kunnen, bewijst het tourschema door heel Europa wel. De bandleden stralen vriendschap en verbroedering uit, precies het gevoel dat je krijgt als je Jungle By Night ziet optreden. (MJ)

Foto: Sanja Marusic
Naar boven
Zuid-Afrikaanse invloeden krijgen we dit jaar van Britse bodem. Skinny Pelembe verkent de psychedelische afrosoul-kant, maar ontwikkelt vooral zijn eigen genre. De in Johannesburg geboren muzikant groeide op in het Verenigd Koninkrijk, deed mee aan een talentontwikkelingsproject van BBC Radio 6 en wist zo een contract met Brownswood Recordings binnen te slepen. Pelembe schuwt geen sociale kritiek in zijn nummers, maar laat dat niet de bovenhand nemen. Ja, zo kan het dus ook! Dit jaar verschijnt de eerste langspeler van de muzikant, nog wat meer info over Pelembe vind je in een feature die we laatst hebben gemaakt. (LS)
Naar boven
Ook de Britse formatie KOKOROKO laat zich inspireren door Afrikaanse grootheden, maar mengt dat met een typisch Britse jazzsound. Daarmee wil de band vooral de afrobeat waar ze zelf mee opgroeiden introduceren aan de nieuwe generatie. CLASH Magazine schreef eerder al veelbelovend: “From those opening stabs of guitar notes through to the glacial keys and that deeply atmospheric trumpet part it’s a real collective performance, a group of musicians focussed on one end point.” (LS)
Naar boven
Begin maart is in ons koude landje eigenlijk net te vroeg om zo’n warm klinkend album als This Is How You Smile uit te brengen. Fans van Helado Negro (Roberto Carlos Lange) weten echter dat elk zonnestraaltje telt als een goed excuus om één van zijn platen op te zetten. Laten we het zeker niet houden bij ‘lekker zonnig’ nu deze Latijns-Amerikaanse vakman eindelijk de Atlantische oceaan oversteekt.

De elektronische folk van Helado Negro verhaalt in het Engels en het Spaans over identiteit, zelfreflectie en de verhouding met de wereld om je heen. Het gloednieuwe album This Is How You Smile ontleent zijn titel aan een kort verhaal in The New Yorker. Een moeder legt haar dochter uit hoe ze zich op moet stellen: ‘This is how you sweep a yard; this is how you smile to someone you don’t like too much.’ Als je daar een naar gevoel van krijgt, heb je wederom een goede reden om in het reine te komen met jezelf door even een album van Helado Negro op te zetten. (MA)
Naar boven
Alles vertrekt vanuit dans volgens de Vlaamse Sylvie Kreusch – die je mogelijk kent van Warhaus en Soldier’s Heart. Ze heeft pas twee nummers uit, maar wist al behoorlijk indruk op ons te maken. Achter de schermen broeit het al een tijdje, zo wist Kreusch ons te vertellen dat het eerste album al klaar ligt. De teksten zijn puur en eerlijk, maar ook een voorliefde voor film schemert vaak door. Kreusch verwijst regelmatig naar het audiovisuele medium als een bron van inspiratie: “Uiteindelijk willen we toch allemaal in een film leven." In een mix van verschillende stijlen vormt een hoge dansbaarheidsfactor de gemene deler voor haar muziek. Kreusch creëert een broeierige sfeer op podium en sleurt je mee in een trance van warme klanken, hypnotiserende grooves en Afrikaanse ritmes. Terug naar de oorsprong en de echtheid van drums.

Stilstaan zullen we ongetwijfeld niet vaak doen tijdens Motel Mozaïque. Mocht je een beetje een push nodig hebben om helemaal los te gaan, dan vind je die ongetwijfeld in de vorm van Sylvie Kreusch. “Ik ga vooral gelukkig zijn als ik iedereen zie dansen”, zei de zangeres toen we haar laatst spraken ter voorbereiding op MOMO. Je weet wat je te doen staat! (LS)

Foto: Boe Marion
Naar boven
Opgegroeid in Nigeria en luisterend naar Amerikaanse hiphop, kwam alles voor Obongjayar samen toen hij met al zijn muzikale dromen naar Engeland verhuisde en ze waar kon gaan maken. Zijn muziek hangt ergens tussen soul, de klanken van zijn geboorteland, maar soms schijnen er straaltjes van Frank Ocean en James Blake door de muziek van de jonge muzikant. Zijn muziek heeft iets spiritueels, iets dat naar de hemel reikt. Luister bijvoorbeeld eens naar Endless, een track die werd geproduceerd door het Londense jazztalent Moses Boyd. Een song tussen hemel en aarde.

MOMO-programmeur Guido van Dieren vertelde erover: “Als laatste zou ik graag Obongjayar willen noemen, het is lastig te omschrijven. Ik houd van muziek met randjes, die op geen enkele manier ergens in of tussen te plaatsen is. Ik zoek het liefst naar een crossover, om iets te ontdekken dat ik nog niet eerder gehoord heb. Dat heeft Obongjayar zeker.”
Naar boven
Over de Turks-Nederlandse formatie Altın Gün wordt vaak gezegd dat ze een fusion-trend hebben omarmd door wereldmuziek met psychedelica, funk en rock te combineren. 3voor12 noemde hen op zijn beurt 'de leukste coverband van Nederland'. Toch zijn beide suggesties eigenlijk niet genoeg eer voor het zestal, bestaande uit onder meer Jasper Verhulst (Jacco Gardner) en leden van The Mauskovic Dance Band en Jungle By Night. Hun geheel eigen interpretaties van Turkse hits uit de jaren zeventig zijn soms zomers, soms onnavolgbaar, maar altijd extreem dansbaar en onmiskenbaar eigen.

De eerste danspasjes van Altın Gün, wat 'Gouden Dag' betekent, begonnen te leven in het hoofd van Verhulst toen hij met Jacco Gardner op tour was in Turkije. Daar raakte hij gefascineerd door Turkse folk en hits uit de jaren zeventig, die sterke westerse invloeden kenden. De band werd uiteindelijk in 2017 opgericht en in 2018 kwam debuutplaat 'On' uit via Bongo Joe Records. Inmiddels tourt Altin Gun door Europa en Turkije en kun je de zomerse, multiculturele psychedelica niet meer wegdenken van de festivalweides. (AH)

Foto: Jaap Kroon
Naar boven

Elektronica

Apparat, beter bekend als de man die het warmere melodieuze gedeelte van de tracks van Moderat verzorgt. Althans, dat lijkt de logische conclusie als je Modeselektor + Apparat = Moderat als een wiskundige formule probeert te doorgronden. Na zes lange jaren is er een nieuw solo-album van de muzikant, genaamd LP5. Als we toch al aan het rekenen zijn, kun je daar misschien acht jaar van maken, want Krieg Und Frieden was de soundtrack bij een theaterstuk gebaseerd op het boek van Tolstoj.

Zo strikt hoeven we eigenlijk niet te zijn, want zo’n uitstapje past prima bij de veelzijdige Sascha Ring. We hebben nog krap een maandje om ons onder te dompelen in zijn nieuwe werk en dat is zeker geen straf. De beats van Apparat zijn uitermate geschikt om met gesloten ogen in je op te nemen, maar voor deze tour neemt de Berlijner zoveel overrompelende lichtprojecties met zich mee dat dat wel erg zonde zou zijn. (MA)
Naar boven
Noah Lennox is geen onbekende voor het Rotterdamse festival. Vijftien jaar geleden stond hij al op Motel Mozaïque met Animal Collective. Zes solo-albums later is het tijd voor Lennox om terug te keren naar Rotterdam. Als Panda Bear. Met zijn nieuwe album Buoys. In een serre in Parijs spraken wij de grootheid een tijdje geleden naar aanleiding van die zesde plaat. Daarover zei Lennox het volgende: “De actualiteit was geen directe inspiratie, maar inspireerde me wel om juist nu deze plaat te maken.” Met zijn soloproject levert hij een speelse, doch experimentele benadering van popmuziek. Als een van de headliners van MOMO is dit een niet-te-missen trip/optreden! (LS)
Naar boven
Fysieke shows vol drag, dans en visuals, dat is waar Colin Self bekend om staat. De Amerikaanse artiest onderzoekt de grenzen van de menselijke stem en doet het allemaal: schreeuwen, zingen en praten. Met behulp van elektronica vermenigvuldigt hij zijn eigen stem vervolgens tot een vocaal orkest. Waar je het ene moment nog gevangen zit in een technohit, worden we voor we het goed en wel beseffen gekatapulteerd tegen een muur vol futuristische geluiden. De rode draad door het werk van de performer? Queer theory! Op zijn nieuwste album komen thema’s als de betekenis van community en de creatie van een niet-biologische familie tot uiting. Live wil Self vooral mensen samenbrengen en daarvoor is hij bij Motel Mozaïque aan het goede adres. (LS)
Naar boven
William Phillips doet misschien geen belletje rinkelen, maar namen als Jessie Ware, Disclosure en Dillos Francis waarschijnlijk wel. Of die monsterhit Stay With Me van Sam Smith, waarvoor Philips in 2015 een Grammy ontving. De muziek die hij als Tourist maakt, omschrijft hij zelf als ‘dance music for people who don’t like to dance.’ Nu moeten we eerlijk zijn, we houden wel van dansen, maar dit prikkelt onze nieuwsgierigheid naar zijn liveshow toch wel heel erg.

Waar debuutalbum U nog over een heartbreak ging en overliep van de melancholie, horen we op Everyday een grote evolutie. Niet alleen een muzikale stap voorwaarts, maar ook een gelukkigere Phillips, zo zegt hij zelf. Delen in dat geluk kan op de zaterdag van Motel Mozaïque. (LS)

Foto: Daniella Maiorano

Naar boven
Het lijkt een vrij willekeurig samenraapsel van een aantal letters, maar als je Eelco op een Nokia-telefoon probeert te typen met autocorrectie aan, dan krijg je Felbm. En zo heb je opeens een naam voor je nieuwe muzikale project, moet Eelco Topper gedacht hebben. De Utrechtse muzikant kennen we als toetsenist van Giovanca, The Kyteman Orchestra en Benny Sings, maar ook onder zijn andere alter ego: Falco Benz.

Waar die met dat project ‘synth-house voor cocktailparty’s’ bracht, laat Topper zijn voorliefde voor jazz weer horen met Felbm. De instrumentale muziek zit vol lofi-dreamscapes en mooie gitaarpartijen waar we ons maar wat graag in verliezen. (LS)

Foto: Pierre Zylstra
Naar boven
Als je tegenwoordig uit Scandinavië komt en muziek maakt, heb je al tien stappen voor op iemand anders. De regio lijkt momenteel te broeien van talent en dat omarmen we maar al te graag. Een saxofoon en zijn eigen stem, dat zijn de enige instrumenten die Bendik Giske nodig heeft om free jazz en techno te laten samensmelten. Een niet zo voor de hand liggende combinatie? Klopt, maar het is 2019 en innovatie is bijna belangrijker dan zuivere creativiteit.

Dit jaar verscheen de eerste langspeler van Giske, Surrender. Een album over queerness, het nachtleven en kwetsbaarheid. Acht nummers lang produceert Giske vernieuwende klanken met zijn saxofoon. Verwacht niet de typische sax-geluidjes, maar innovatieve elektronica. Op de zaterdag van Motel Mozaïque beleef je het allemaal zelf! (LS)

Foto: Andrey Semenskii
Naar boven

MOMO Night

Onze redactie is keihard bezig geweest om allerlei toffe bands en acts aan je voor te stellen in dit artikel, maar vergeet niet dat er dit jaar eveneens een compleet nachtprogramma is geprogrammeerd: MOMO 19 Night! De nacht is momenteel een heet hangijzer in Rotterdam, onder meer wegens het hoofdpijndossier van BAR, maar als Rotterdammer moet je de moed erin houden en vieren wat er te vieren valt, daarom zijn onder meer HUNNA, Mash///Up, Club K, BAR, Rotown Rotterdam, BIRD en WORM aangesloten bij een nachtprogrammering om het festival diep in de nacht af te sluiten. 

Onlangs spraken we MOMO-(nacht)programmeur Guido van Dieren nog, die ons onder meer vertelde dat hij "al langer het gevoel heeft dat het met de nacht niet zo goed gaat. Nu is het nog actueler en opvallender door het nieuws. Maar het is niet alsof er verder niets gebeurt. Deze editie ben ik meer met het nachtprogramma bezig geweest en hebben we veel nachtpartijen bij elkaar gebracht tijdens MOMO Night, om daarmee de diversiteit van de stad te laten zien. Als een soort staalkaart van de Rotterdamse nacht.” In de nacht van zaterdag op zondag kun je dit gaan ontdekken in de havenstad. (RJ)
Naar boven
Motel Mozaïque is uiteraard (nog) meer dan een muziekfestival, ook andere kunstvormen komen ruim aan bod. Zo confronteert het dansgezelschap WArd/waRD van de Vlaamse choreografe Ann Van Den Broek je met de details van geheugenverlies. Zooming In On Loss is de tweede voorstelling van het drieluik Memory Loss Collection en de Nederlandse première vindt plaats tijdens MOMO. Intiem, fysiek, donker en indringend zijn de kernwoorden bij een stuk dat draait rond alle emoties die aan bod komen bij geheugenverlies.

Liever wat luchtiger? En zin in een feestje? Dan ben je bij breakdancecollectief 155 aan het juiste adres. Lowlands, Sziget en Mundial gingen al op de knieën en dat belooft op Motel Mozaïque niet anders te worden. Met voorstelling LIJF kan je alvast even proeven van de festivalsfeer onder het goedkeurende oog van breakdancers en op de tonen van live muziek. Hadden we al gezegd dat er ook een heuse afterparty is? 
Naar boven

More info

Naar boven

Naar boven
Scroll om door te gaan Swipe to continue
Swipe om door te gaan